Nakakapagod Ding Magpakasaya

Paano nga ba ulet maging totoo sa sarili?  Nakalimutan ko na kasi.  Kailangan ko ba talagang mag-effort para magustuhan ako ng tao?  Hindi ba puedeng magustuhan ako nang hindi ako nag-e-effort?  Hindi ba puedeng wala akong extra effort, normal lang na gawi ko, pero magugustuhan pa rin ako?  Bakit ba conscious na conscious akong magustuhan ako ng tao?

Kapag ako ay ang ako na nag-e-effort na maging masaya at maging masayahin, ako ba yun?  Yun ba ang totoong ako?  Paano kung sumapit ang ganitong oras na pagod na akong magpakasaya?  Paano kung pagod na akong ngumiti?  Paano kung nananabik na akong makatabi muli ang kapayapaan sa kalungkutan?

Ang tao talaga, walang kasiyahan.  Dinadalangin ko dating makasama ako sa isang grupo para hindi ko maramdamang mag-isa ako at hetong andito na ang grupong iyon, takot na takot pa rin akong hindi matanggap sa grupo kaya exag ang pagpapakasaya ko.  Gusto ko kasing magustuhan nila ako.  Kaya, lagi akong ngumingiti.  Lagi akong mabait.  Pero paano kaya yun, pagod na akong magpakabait sa kanila at pagod na akong ngumiti?

Masaya ang pakiramdam na nakaka-konekta ka sa tao.  Na may nakakaintindi sa iyo, na may nagmamalasakit sa iyo, na may mga taong may pakialam sa iyo.  Na naiintindihan mo din sila, nagmamalasakit ka din sa kanila at may pakialam ka rin sa kanila.  Pero kailangan ata laging magtago ka ng isang bahagi ng sarili mo para maka-konekta ka sa tao?  Posible kaya ang ugnayan ng totoo mong sarili sa totoong sarili ng isang tao?  Posible kayang walang bahagi ng sarili mong itatago mo kapag nakikipag-ugnayan ka sa tao?  Matatanggap ka pa rin kaya?

Hindi naman ako nakikkipag-plastikan.  Napapagod na lang akong lagi akong conscious sa sarili ko -- na kailangan kong maging masayahin lagi.  Napapagod na akong i-sustain ang personality kong cheerful ako, friendly, may sense of humor, mahilig tumawa at hindi naba-bad trip.  Ok lang namang ma-bad trip ah.  Ok lang namang sumama ang pakiramdam dahil mababa ang nakuhang grade sa paper.  Ok lang namang malungkot dahil hindi kami makabitan ng internet sa bahay dahil laging pinuputol ng kapitbahay ang wire.  Ok lang namang maging seryoso at mainis kapag may nangyaring nakakainis.

Nagwawala na ang bahagi ng sarili kong seryoso at totoo.  Sincere.  Sakal na sakal na daw sya sa loob kasi lagi na lang yung sarili kong masayahin at ignorantly blissful ang inilalabas ko.  Ilabas ko daw naman sya.

Siguro, namimiss ko lang talagang magsulat.  Namimiss kong maging sincere at totoo sa sarili.  Nami-miss kong hindi na kailangang timbangin kung may magagalit sa bibitiwan kong salita.  Nami-miss kong mawala sa sarili at magpatabon sa salita.  Kailangan kong magbasa at magsulat pa sa Tagalog.  Witty akong magsulat sa English pero namimiss kong maging sincere sa pagsusulat ko sa Tagalog.

Yun lang siguro ang kailangan ko.  Ang daming oras na sinasayang ko sa pagpapalipad ng isip, sa pag-co-construct ng personality at ego ko, sa pag-rerehearse kung paano dapat ako gagalaw o makikipag-usap para masabihan akong mabait ako.  Napapagod na ako.  Kahit gaanong nakaka-enjoy ang ganung gawain, nakakapagod din pala.

Pinapabayaan ko ang mga salitang basta na lang lumabas sa bibig kong parang utot.  Nahihiya ako sa salita.   Wala akong paggalang sa salita, sa kung paano ako magsalita, at sa kung paanong mabuhay ako sa salita.  Walang paggalang.

Gusto ko ng magsalita mula sa aking puso.  Gusto ko ng maging totoo sa sarili.  Ayaw ko ng mag-evade sa emotions.  Ayaw ko ng mag-evade na tumingin at makipag-ugnayan ng totoo sa tao.  Ito ang totoong ako.  Sincere at nagsasalita mula sa puso.

At muli, ibinalik ako ng pagsulat sa aking totoong sarili.  Salamat po!

Anting-anting

Kanina, habang nag-aalmusal ako, kausap ko si Maracas (not her real name). Hindi ko na maalala kung bakit napapunta kay Lola Nena ang usapan. Hindi ko na talaga maalala. Kaya kailangang isulat ko ang mga bagay-bagay.

Ituloy ko na. Eto ay kuwento lahat sa akin ni Maracas.

Pang-ilang stroke na pala ni Lola bago ang huling stroke niya kung saan naging bed-ridden siya nang 5 taon. Alam ni Lola na 5 taon siyang aalagain dahil sinabi niya yun kay Maracas noong unang taon niyang alagain siya. Paralisado kasi si Lola. Kamay at paa.

Maraming naniniwala na may anting-anting si Lola. Sa 5 taon na bed-ridden siya, madaming beses na hinang-hina na si Lola pero papainumin lang ng tubig at lalakas na uli siya. Sa mga oras na bumabalik ang lakas niya, magsisimula siyang magsalita nang magsalita nang malakas. Mura nang mura nang halos tumatagal nang 1 oras.

Sa mga ganitong mood ni Lola, inilalabas siya ni Maracas sa isang upuan at hinahayaan niyang mag-exercise nang mag-exercise sa pagmumura. Hanggang sa hihina nang hihina ang pagmumura. Ibig sabihin, napapagod na siya. Maya-maya, tatawagin na ni Lola nang malambing si Maracas.


"Maracas. . . Maracas. . . hihiga na ako."

Nasa leeg daw ang anting-anting ni Lola. Napapansin ng mga anak niya ang maliit na bukol sa kaliwa niyang leeg. Kasing-laki daw ng jolen. Noong namatay si Lola, napansin nilang wala na ang bukol na ito. Kung bakit hindi nila tinanong kay Lola ang jolen na ito at kung ano ito ay hindi ko na naitanong.

Ang hinala nila, kay Andoy na anak ni Lola (not his real name) napapunta ang anting-anting ni Lola. Ilang araw bago mamatay si Lola, napansin ni Maracas na hinang-hina siya at hindi na nakakapagsalita. Tinawag na niya ang mga anak ni Lola. Araw-araw pumupunta si Nanay noon. Pabalik-balik din ang ibang mga anak kasama na si Andoy.

Wala si Maracas sa tabi ni Lola noong namatay siya pero alam niyang patingin-tingin si Andoy at ang isa pang anak ni Lola. Nagbanlaw lang ng mga damit si Maracas. Pagbalik niya, patay na si Lola. Pero hinala niya, bago mamatay si Lola, naipasa niya ang anting-anting kay Andoy.

Gusto ko sanang itanong kung paano yun pinasa. Noong niluwa ni Lola ang anting-anting, sinubo ni Andoy? Literal na sinubo? Pero alam kong hindi nga nakita ni Maracas kaya hindi ko na tinanong dahil alam ko naman ang isasagot niya.

May nabanggit din si Maracas na kapag daw ganung may anting-anting ang isang tao, ang mabisa daw na pang-alis doon ay gatas mula sa ina na iisa pa lang ang anak at dapat lalaki ang anak. Mga 1/4 daw na baso ng gatas na ito ang ininom ni Lola isang araw bago siya mamatay.

Tanong ko: "Eh san kayo nakakuha ng gatas na iyon?"

Sabi niya, may kakilala daw silang kaaanak lang. Kung ako ang babaeng iyon at hihingan ako ng gatas niya, hindi kaya nakakapagtaka iyon?

Ano kaya ang sinabi nila noong humingi sila ng 1/4 na baso ng gatas sa babaeng iyon?

Naiintindihan ko kung bakit kailangan na iyong gawin. Katulad rin lang iyon noong binulungan ko ang isa kong Lola (sa side ng Tatay ko) isang gabi bago siya mamatay: "Lola, hirap na hirap na po kayo. Magpahinga na po kayo. Ayaw na po namin kayong maghirap. OK na po kami. Sige na po, magpahinga na po kayo."

Coincidence lang kaya na namatay si Lola isang araw pagkatapos niyang uminom ng gatas mula sa nagpapadedeng inang unang beses pa lang nanganak at at ang anak ay lalaki?

Coincidence lang kaya na noong gabing binulungan ko si Lola, hindi na siya nagising kinabukasan?

Totoo kayang may anting-anting, Iboy?

Letter to Iboy

Dear Iboy,
Ang weird lang kasi ang tagal-tagal na ng blog na ito pero ngayon lang ako magsusulat ng letter para sa iyo. Pakiramdam ko, ang layo-layo ko na sa iyo, sa mga bagay na sinisimbolo mo. Nawala na ba ang dating akong may passion sa buhay at nag-iisip ng mga idealistic na bagay tulad ng pagbibigay ng theater workshop sa mga public high schools tuwing summer, pagsusulat at pagdi-direct ng play nang libre para sa mga estudyante, pagtuturo nang may paniniwalang may mga matang mabubuksan at mga pusong magliliyab sa pagmamahal sa buhay, sining, katotohanan at kagandahan.

Masyado na ba akong lumulubog sa kamunduan, Iboy? Paano mo nagawa yun? Nabubuhay ka sa kasalimuotan ng mundo, sa materiality ng mundo, pero napapanatili mong fertile ang creative life mo? Paano ka nakakapagsulat ng tungkol sa pilosopiya kung wala kang tutulugan sa gabi kundi sa madilim na sulok ng simbahan? Paano ka nakakapagsulat nang may conviction at pag-ibig kung hindi mo nakukuha ang pag-ibig sa mga taong dapat umiibig sa iyo?

Kung may isang bagay na natutunan ako sa iyo, yun ay ang laging tumingin sa sarili at magtanong, "Kumusta na ba talaga ako?" Nasaan na ako sa buhay ko? Nasaan na ang ipinaglalaban ko?

Kakapag-meeting lang namin kahapon, board meeting. Magkaiba tayo, Iboy kasi kung security ng buhay ang pag-uusapan, secure na secure ang sa akin. Yun ba ang dahilan kung bakit nawawala na sa akin ang struggle para sa isang creative life?

Pero hindi naman sustainable ang dati, di ba? Kaya nga ako umalis sa security at comfort sa bahay, nagpaka-independent, nagpaka-corporate slave dahil nakita ko na dating hindi ko kayang i-sustain ang creative life nang walang pera. Hindi ako susuportahan nang ganun-ganun na lang. Hindi privelege ang creative life, one has to earn it. Pero sa proseso nang pagsubok na humanap ng trabahong makakapagsuporta sa creative life ko, nagpalamon naman ako sa dinadaanan kong pagsubok.

Dalawang taon akong nagpakasarap sa sweldo kong nakukuha ko sa pagiging mechanical word factory. Namuhay ako sa blissful ignorance. Bar, movies, facebook, junk food, sights and sounds ng Makati, pagiging in love sa love. Independent ako, may sariling pera, may sariling bahay, ang daming makikita at mapupuntahan sa Maynila. Ang nalimutan kong pasyalan at galugarin ay ang aking sarili.

Mabuti na ngang na-aksidente ako at ilang linggong hindi makakalakad. Tigil lahat. Ang M.A. ko, ang biking ko, ang mga to-do's. Ito ang pagkakataon para i-suspend lahat at tumigil sa mata ng mga bagay-bagay. Matagal ko nang tanggap na hindi ako maiintindihan ng tao sa paraang gusto kong ipaintindi ang sarili ko. Pero isang malaking kasalanang hindi ako gumagawa ng paraan para intindihin ko ang sarili ko.

Tama na nag pagkukumpara ko sa iba, sa pakikipag-kumpetisyon ko sa iba, sa inggit ko sa iba --- Mas madaming lugar s'yang napuntahan. Mas malakas ang loob n'ya to try new things. Mas successful sya sa pagtatayo ng business. Mas mature s'ya kung mag-isip. Mas alam n'ya ang gagawin. Mas payat s'ya. Mas kumpleto ang buhay n'ya kasi may asawa't anak s'ya. Mas masaya s'ya kasi in love sya. Mas madami s'yang kaibigan. Mas masasaya ang napuntahan ng barkada nila. S'ya, nakaka-connect sa tao, gusto s'ya nang madaming tao, ako hindi. S'ya marunong makihalubilo sa tao, ako laging takot sa tao. And so on and so forth.

Hay, Iboy...Para saan pang mag-struggle para makapagsulat? Paano ako babalik sa creative life? Paano ko didisiplinahin ang utak kong wag ikumpara ang sarili ko sa iba? Paanong tuturuan ko ang sarili kong ang gawing preoccupation ay hindi pagkumpara ko sa iba?

Tulungan mo naman akong bumalik sa isang buhay na may struggle at kabuluhan. Paano ba, Iboy?

People pleaser no more

Konting tiis na lang, matatapos ko din ang Level B2 Spanish ko sa ICM. Hangga't maaari, ayaw kong maging mapang-husga sa ibang tao kasi madami rin naman akong kapintasan. Pero pag minsan, katulad ngayon, nasusuka na ako sa sarili ko sa pagiging people pleaser ko. Ang pinaka-ayoko sa lahat na ugali, ang pagiging plastik, yun pa ang natutunan ko sa pagpilit na magkaroon nang maayos na relasyon sa mga kaklase ko.

Paano ko ba sasabihin sa kanya na ayaw ko naman siyang kasama? Na mas gusto ko pang mag-isa kaysa kasama siya? Na kung hindi ako nahihiyang hindi sumama sa kanya, kina R. ako sasama.

Wala siyang ibang alam kundi kalandian. Pumapasok lang siya sa klase kasi wala siyang ibang magawa sa buhay. Maghapon at magdamag siyang nasa internet. Nasa facebook. Sa bagay, hindi ko dapat siya pinapakialaman pero ayaw ko na kasi talagang maging associated sa kanya.

Makikilala mo ang isang tao sa kanyang mga kaibigan, di ba? Kung ganun s'ya at siya lagi ang kasama ko sa Instituto, ano ako?

Magagaling ang mga bakla pero isa siya sa mga dahilan kung bakit bumababa ang pagtingin ng tao sa mga bakla. Puro kalandian ang alam niya.

Alam ko naman na kaya niya ako niyayaya at kinakausap ay dahil walang ibang kayang tumiis sa kanya. Walang ibang gustong sumama sa kanya. Wala kasi talaga siyang sense kausap.

Hanggang kailan ako makikipag-plastikan sa kanya? Napapagod na akong maging mabait sa kanya.

Titiisin ko na lang ba hanggang November? Kung hihiwalay ako sa kanya, paano? Pag minsan iniisip kong pinagpala ang mga autistic, at least hindi nila iniisip kung paano sila magugustuhan ng tao. Pero hindi naman ako puedeng basta na lang kunwari naging autistic. Hindi naman puedeng pagtaguan ko siya tuwing break time.

Sobrang mas masayang mag-isa kesa kasama siya!

NA-MI-MISS KO NANG MAGING TOTOO SA SARILI!

Ang sabi ni Jesus, kung mabait ka lang sa mga taong gusto mo, walang kuwenta yun. Wala daw yung pinagkaiba sa pagmamahal sa sarili. Dati inisip ko, baka naman may mas malalim pa sa kanya. Hindi ko lang alam pero baka produkto ng isang malalim na sugat kaya siya ganun. Pero ilang buwan ko na siyang inuunawa. Ilang buwan ko na siyang pinag-papasensyahan.

Madali lang sumimba tuwing Linggo, tumayo pag pinapatayo, lumuhod pag pinapaluhod, sumagot pag pinapasagot, kumanta pag pinapakanta. Pero ang mahirap ay ang sundin ang thinking ni Jesus.

Sabi ng mga Pharisees kay Jesus, bakit daw siya nakikisalamuha sa mga makakasalanan? Ang sabi ni Jesus, hindi naman daw kailangan ng doktor ang mga taong walang sakit.

Pero hindi naman ako doktor. Hindi naman ako si Jesus. Heto na, nalilito na ako. Stop na.

Sakit sa bangs!

Cannonball

Noong ganito ang nararamdaman ko, itong kantang ito ang lagi kong pinapatugtog. In love na naman ako. In love sa love. At ang object ay may girlfriend na ulet. Ikakasal na nga.

Bakit ako na-i-in love sa mga taong wala naman kaming future together? Or more apt, bakit ang mga guys na nagugustuhan ko ay nagkakataong taken na?

No answer but I got to keep the faith. Faith that nand'yan na s'ya.

I'll respect my feelings. Sabi nga ng kapatid ko: feelings are always real and valid. Hindi mo puedeng sabihin sa isang taong huwag dapat ganun ang feelings n'ya. Hindi mo puedeng sabihin sa sarili mong hindi dapat maging ganun ang feelings mo.

This is what I feel: I like you. I'm in love with the idea that I could be in love with you; that we could be in love. I validate my feelings for you. You make me want to be a better person.

Masaya akong may inspiration ako. Mababaw nga pero masaya ang may nagpapakilig sa iyo.

It's not hard to fall when you float like a cannonball.

Tiwala

Doble ang effort kapag walang katiwa-tiwala sa iyo ang mga taong may pinapagawa sa iyo. People who trust you are life's blessings talaga. I appreciate them now more than before because of these persons na walang katiwa-tiwala sa akin.

You don't have to prove anything to the people who don't trust you, Shau. Look at it this way: they are sent by God to teach you to become a better person. You asked Him to teach you to be more patient. You asked Him to teach you to be more responsible. They are God's answers to your prayers.

Kaya't para sa inyo, sige na nga, no hard feelings na. God bless you! :-)

Pag-uwi

Naglalakad ako sa gitna ng mga book shelves sa National Library. Naaamoy ko yung amoy ng mga pages ng mga librong luma. May distinct silang amoy, amoy ng matatandang punongkahoy na kahit naging papel na sila, hindi pa rin nila mapigilan ang sariling magbagahi ng bango nila.

Habang naglalakad ako at nilalapat ang mga daliri sa mga libro, maya't-maya ay nakakakita ng mga librong pamilyar, unti-unti kong naramdamang umuuwi ako. . . .

Mahirap i-explain pero naramdaman kong nandoon ako sa lugar na dapat nandoon ako at kasama ko ang mga bagay na dapat kasama ko.

Na-realize ko lang na ang mga gusto kong gawin n'ung 3rd year high school ako, sa likod ng utak ko, yun pa rin ang gusto kong gawin ngayon. Hindi ko minsan man lang naisip na frustrations ko na sila. Sa likod ng isip ko, nand'yan lang sila. Naghihintay na magka-hwisyo ako at balikan ko sila.

Gusto ko pa ring gawin ang mga ginagawa ni Rodel dati -- nagsusulat ng play, nagdidirect ng play, nagtuturo, nag-i-inspire sa mga estudyante, nagsusulat ng tula. Gusto ko pa ring magsulat ng pelikula.

Sana makauwi na ulit akong tuluyan at umuwi nang umuwi nang umuwi hanggang buhay ko. Miss ko nang umuwi.

Pauwi na ako.