Yolanda

Mag-iisang taon na pala akong walang entry dito. Hindi ako makapaniwala.  Grabe, isang taon na na wala akong sinusulat dito.  Ano ba ang nangyari sa akin ng isang taon?  Ano ba ang nangyari sa akin ngayong taon?

Ito ang nangyari sa akin --

Na-in love ako.  Pumasok ako sa relasyon.  Ito ang uri ng pag-ibig na gibang-giba ako at sirang-sira lahat ng bubong at pader at lahat ng pang-protekta ko sa hagupit ng sakit. Parang si Yolanda, pumasok ang pag-ibig sa loob ko at winasak lahat ng nagpo-protekta sa mala-gulaman kong puso. Ito na ang signal number na talagang malakas.  Ito na ang pag-ibig na totoo.  Ito ang pag-ibig na nakakapagpabago ng terrain ng aking pagkatao.

Ok lang sa akin na nasasaktan ako ngayon.  Ibig sabihin nun, umiibig ako.  Sana nga lang mabalanse ang sakit at ang saya.  Kung gaano daw kalalim ang ukit ng sakit, ganun din daw kalalim ang pagsisidlan ng ligaya.  Pero bakit parang humukay na lang kami nang humukay ng sakit?  Sana, yung matinding saya naman.

Ain't givin' up on love

One fact about having an agitated mind is that it doesn't give you the power of being mindful to little things.

Little things such as him not sending "Good morning" texts as often. Or him re-scheduling a date because although he's in the vicinity he doesn't want to be seen because he's not wearing the "proper" clothes. Or him replying to text messages an hour after you sent them.

Things like that.

An agitated mind doesn't let you see these small things that signal you to run.

I was opening up and doing the extra work but in the end, he fucked up. Or to put it more accurately, his subconscious mind fucked up. He's doing his end, yes, but his subconscious mind doesn't take bull shits. A no is a no is a no.

It's the end of him -- it should have been clear to me long before this Valentine tragedy.

Even so, I ain't givin' up on love.

In fact, I'm readying for the next.


;-)